ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗ ΘΗΛΥΚΗ ΠΕΠΟΡΔΙΤΣΑΝ [ IV. ]

Σφίγγεται η ψυχή σου προσπαθώντας να σφίξεις τη χαραμάδαν ( των επιταγών της κοινωνίας ) από όπου προσπαθεί να ξετρυπώσει μια χαρά πρωτόγονη, κατά βάθος γνώριμη, το παραδέχεσαι, το αποδέχεσαι βαθιά ότι έτσι τούτον φυσιολογικόν. Ο χορός των φτερωτών πεπορδίτσων συνεχίζεται και ξαφνικά παρασύρεσαι και προσθέτεις και δυο χορευτικά χέρια! Οι δείκτες των χεριών σου αρχίζουν να συνοδεύουν τις χορευτικές κινήσεις των ποδιών σου και ο διάδρομος γιομίζει οσφρητικά πυροτεχνήματα! Η θεά σου σαλεύει... σε αναζητά... χαϊδεύει τα σεντόνια σας... ευωδιάζει το σβέρκο της από τα χυμένα της μαλλιά σε όλη την πλάτη ξαπλωμένη μπρούμυτα τ' αισθησιακά -Πού ήσουνα; Πουθενά, θεά μου, δίπλα σου, αγκαλιά σου. -Τι έγινε; -Τίποτα, θεά μου! Απολύτως τίποτα! Όνειρο ήτανε... ( Γυρίζει προς την πλευρά που παρακολουθεί ο αναγνώστης, του κλείνει το μάτι ενώ στο βάθος σβήνουν ακόμα μερικές οσφρητικές φτερωτές σφαίρες από πυροτεχνήματα... ).