Δεν ξέρω καν αν θα το δεις αλλά έπρεπε κάπως να το εκφράσω έστω γραπτά έστω από εδώ.
Προσπάθησα να σε προσεγγίσω αυτά τα χρόνια που σε βλέπω και σου λέω μία καλημέρα.. αλλά ίσως δεν κατάλαβες ή ίσως δεν ήθελες.
Ή ίσως να παρερμήνευσα το πόσο έντονα με κοίταζες κάθε πρωί πηγαίνοντας στο σχολείο. Όχι εμείς…εμείς είμαστε γυναίκες..και παντρεμένες..
Φέτος σε έβλεπα αρκετά συχνά μέσα στη βδομάδα.
Ξέρω όμως πως από Σεπτέμβρη δεν θα μπορώ να σε βλέπω.
Εσύ θα ήθελα να ξέρεις πως πέρα από το ερωτικό ενδιαφέρον, σε νοιάζομαι πολύ.. Και ότι θα μου λείψεις.
Πάρα πολύ.
Και γαμώτο…δεν έχω καν ένα μέσο επικοινωνίας μαζί σου. ’Εχεις το τηλέφωνό μου όμως.. και ελπίζω κάποια στιγμή να δω ένα μήνυμά σου..
ΥΓ: η αγκαλιά στη γιορτή σου έξω από το γήπεδο (23/4) ήταν ότι καλύτερο μπορώ να θυμάμαι από εσένα.