ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗ ΘΗΛΥΚΗ ΠΕΠΟΡΔΙΤΣΑΝ

Πάντα ήθελα να γράψω έναν ύμνο για τις θηλυκές πεπορδίτσες. Δε σας κρύβω ότι με ερεθίζουν σεξουαλικά και μου προκαλούν μιαν ευχάριστην αισθητικήν ηδονήν. Όμως αλίμονο έχω ευερέθιστον ένδερον. Και άμα η άλλη που είναι ξαπλωμένη δίπλα μου κάτι κρύβει το ιερόν αυτόν ένδερον θες ραντάρ θες έχει όπως το νερόν αισθαντικότι το βράδυν κατά τον ύπνον δεν θα σταματήσει να την πυροβολεί έως ότου την εξοντώσει. Δια τίνον και δεν μπορώ να περάσω το βράδυν μου δίπλα εις μία γυναίκαν. Εδιότι φοβούμαι πως δεν θα της αρέσει και θα δυσανασχετεί με τις ενορχηστρώσεις του μοναχικού μου ενδέρου. Εμέναν όμως μου αρέζει. Μη και νομίσει κανείς ότι το κάμομεν και σύστημαν! Ή σπορ! Τους αυθορμήτως! Μου αρέζει ο ήχος των και των δικών της και των δικών μου ειδικώς όσων γουργουρίζουν μέσα εις το εσωτερικόν της πυτζάμας και εξατμίζουν έναν αργόν ευάερον και ευοίωνον ευωδίαν ωσάν λουλούδια του αγρού εξερχομένων από τον υπέροχον και νόστιμον πρωκτούν της... Σκανδαλίζομαι πολλάκις αλλά αλίμονον και έλεον μ' αρέζει!