ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗ ΘΗΛΥΚΗ ΠΕΠΟΡΔΙΤΣΑΝ [ III. ]

Σηκώνεσαι αργά να μην την ξυπνήσεις -αν δεν είναι ήδη ξύπνια και δεν ξέρει πώς να χειριστεί το αναπάντεχον ''φοβερόν'' που είναι ξαπλωμένον δίπλα της- ανοίγεις την πόρτα σιγά, κλείνεις την πόρτα αργά και πλέον στο διάδρομο εκτοξεύεται μια δεύτερη πεπορδίτσα φτερωτή. Έρωτα - έρωτα αναφωνείς και μια τρίτη και μια τέταρτη αρχίζεις να χορεύεις στο διάδρομο και αυτές πετάγονται εδώ κι εκεί φτερωτές πεπορδίτες! Σιγά - σιγά καταλαβαίνεις, αγαπητέ αναγνώστη, ότι αυτόν δεν είναι και τόσο κακόν! Το άκουσμαν είναι σχεδόν ευχάριστον, ευάρεστον η ευωδία σκανδαλιστικώς και γαργαλιστικώς μεθυστική τελικά αν αναλύσεις την πληροφορίαν της ήρεμα και προσεχτικά -προσοχήν μη σου ξεφύγει τίποτες άλλον, πιο καφέ, πιο υπαρκτό στο μεταξύ τε δελεάζει τις προδιαθέσεις σου για τη λατρεία της ιδέας της κοπρολαγνείας, Την πνευματική οντότητα της ιδέας της κοπρολαγνείας! Τις προδιαθέσεις μόνον. Και την ιδέα! Την ΙΔΕΑ! Βαριά λέξις η κοπρολαγνεία! Θα δούμεν αργότερα μήπως επινοήσουμε κάτι άλλον.