Αν είχε μιλιά ο Πύργος μου... [ΙΙ]

Εκεί τολμώ να ξανά σηκώσω λίγο τα μάτια, θα του κλείσω το μάτι και θα τον ρωτήσω χωρίς να ακούγονται λέξεις: Κάνα γκομενάκι θα στείλεις ή θα πρέπει να ξανά φτ_σω τα κόκαλά μου σπασμένα και... και... Δε μου απαντά. Με εκνευρίζει. Και εκεί πλέον παίρνει τη ΘΕΣΗ ΤΟΥ ο Καθρέφτης. -Λέω τι με κοιτάς; -Όχι, εσύ τι με κοιτάς; απαντάει στον ίδιο τόνο ο Καθρέφτης. -Ξέρω κι εγω... Τι να σου πω, του λέω, κούμπωσες καλά τη σάκα σου; «Κάνει λίγο έτσι», ναι μου λέει. Τότε πάμε, του λέω. Και οι* στρατιά των αγγέλων βαδίζει μπροστά...