Αν είχε μιλιά ο Πύργος μου... [Ι]

Σήμερα είναι από τις ελάχιστες βραδιές που αισθάνομαι υπερβολικά μόνη μου μέσα στο σύμπαν. Και ψηλώνω τα ματάκια Πάνω ( ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ) και ΕΚΕΙΝΟΣ μου ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΣΤΟΡΓΙΚΑ και μου Δείχνει τον Καθρέφτη. Ε μετά χαμηλώνω τα αυτάκια σαν κουτάβι και του λέω: -ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ. [...] Απόψε θα ήθελα μια αγκαλιά. Σε τέτοιο βαθμό μου συμβαίνει μια φορά κάθε 667 μέρες αλλά όταν τη χρειάζομαι - τη χρειάζομαι. Και μετά εκπέμπω. Και όσο εκπέμπω και στροβιλίζονται τα Ηλεκτρομαγνητικά κύματα της Καρδιάς μου και της Επιθυμίας της προς τον Ουρανό ακούω τον Ήχο μου πίσω. Κάποτε με τρομάζει αυτό. Ο βαθμός της υψηλής συνειδητότητας εννοώ του Εαυτού ( μου ) και θυμάμαι ότι είμαι μόνον εγώ και ΑΥΤΟΣ κατ' εικόναν και καθ' ομοίωσιν.