και οπου βγει

γεια...ειμαι 30 μενω αρκετο κερο εδω ευχαριστιεμε την μοναξια μου...μα ειναι κερος να την αποχοριστω...αν η ζωη σου βαδιζει παντα προς το τελμα και δεν ονειρευεσε πια παρα μονο ελπιζεις ...αναβεις ενα τσιγαρο και επιτα αναβεις και αλλο ξεχνοντας πως μολις το εσβησες..δεν εχεις περιθωρεια...και νιωθεις πως ο κοσμος γυρω σου θα αλαζε αν ''σ'αγαπουσε'' λιγο...μα δεν χανεσε σε ανωφελα πισματα ευχαριστιεσε την αγωνη γη και μεθας με τους καρπους της
φτιαχνεις ενα τραγουδι ενα ποιημα εναν ανθρωπο η μια κοινωνια νιωθοντας πολες φορες φαντασμενη και γελοντας με τον ρολο σου αυτοσαρκαζομενη μα με την βαιβεοτιτα πως αυτη η ψυχη που κουβαλας εχει αναγκη παντοτε να γευεται λιγο ακομα ,γιατι καποτε θα χαθει μεσα σε ολα αυτα και ολα θα μιαζουν ασημαντα...και δεν θα σπας την σιωπη σου θα κατικοι πια μεσα σου σαν καθε τι ομορφο..αν εχεις ξεπερασει τα ορια εχεις βρεθει στην απεναντι οχθη και εχεις γυρισει με τα σημαδια στο σωμα σου χαντρες μαργαριταρενιες η νοπα ακομα και αμορφα ...θες να με γνωρισης?